
FolkWorld Issue 42 07/2010
Label: Own label; 2009
David Hintz
FINITO LA COMEDIA - A collection of music reviews and information on Patrick Crowson
FolkWorld Issue 42 07/2010
Hier soll es also "Schluß mit lustig" sein? Glaube ich dem E-Street-Springsteen-Arlo's-Restaurant-Ramblin-Elliott-Harvest-Young-Verschnitt nicht so ganz! Erstens klingt jede Menge Spielfreude durch diese sicher teils gewollt unterirdischen Aufnahmen. Und zweitens lässt soviel Understatement aufhorchen! Wer es sich leisten kann, 9 wirklich nette Folksongs mal eben hinzurotzen, sowie außer wagen Angaben über irgendwelche Mitspieler und ihre Instrumente dem Zuhörer nichts weiter preiszugeben, hat schon von vornerein einen gewissen Kultstatus verdient! Folks, diese Scheibe ist richtig schön gegen den Mainstream gebügelt! Die Songs sind in Ehrfurcht an die alten Meister mit der nötigen Unvollkommenheit eingespielt und verdienen Zuhörer, die sich zur Not auch auf den Weg ins Wohnzimmer des Sängers machen würden, um ihm und seinen Kumpels zu lauschen. Und vielleicht noch die eine oder andere Flasche Wein dabei zu leeren.
No big surprise, that his lyrics turned out to be impressionistic dark poetry, about people. "The present is always dark," said Patrick Crowson, who wrote the songs for his record at a particularly trying time and comments a year later: "As far as the inspiration and lyrics, it's hard to say. It's not like I'm trying to be coy or mysterious but once they're done I don't really think about them much. I'm glad they're there but why or how I got 'em doesn't really matter much to me." How about the music? Patrick lives now in the Boerum Hill neighborhood of Brooklyn, New York. His friends are Josh and Todd Allen from Meanwhiles. Josh produced the CD (together with Patrick) and plays guitars, piano, harmonium, genie organ, keyboards, sanctum & tone educator bells, while brother Todd is the bassist and Patrick himself plays guitar. Josh describes the results as "dark acoustic songs with shadowy arrangements weaving through the narratives."
Review
Hanx.net
September 5, 2006
Patrick Crowson - Patrick Crowson (Eigen beheer) ............................................................................
Debuut als Dylan Lees verder
http://www.hanx.net/recensies.htm#crowson
(This was translated from Dutch to English so)
Paul Bodig wrote a Letter from a Friend to character. You can find the letter on the Internet site of Patrick Crowson (www.patrickcrowson.com). The tale of record and man puts my review here in advance in the shade. The rhythm of the senses, the words, the
pictures. It is everything unequalled. With loving distance and finding humor it is exactly as beautiful as this music debut. And that is what I say too, because I think on this debut that Patrick Crowson reached the height, breadth and depth which can be found in the better works of Dylan. Just like on Time Out of Mind the case is, you enter the record on Patrick Crowson somewhere by means of a song and wander around full of amazement. Josh Allen is Crowsons Lanois. Without him it seems that Crowson would be like Dante without Vergilius; Allen is the man who knows the way. Already, the most natural deepest way is not known. Because the songs of Crowson know particular qualities which make them difficult to hang your hat on. Crowson sings with an ostensive flat voice and his acoustic guitar is simple. Allen adds thrifty instrumentation; a piano here, an organ there, some bells and especially lots of electric guitar. Percussion is missing. And then there are the songs. Refrains are scarcely there and when they are we hardly hear them. But then the nuances appear, in Crowsons voice, in Allens production. You hear a driven obscurity which has not been damaged by the dark. Somewhat similar to that of 16 Horsepower for example, but instead of dogmatic, Crowson brings literary observations, brought with the reserve of a good narrator. Also similar to Tom Waits, for example but instead of the too forced stubborn lecture, Patrick brings his own idiom, naturally like that of a young talent. Bodig tells of the influence of Kristofferson (film and music), Cash and Jimmie Rodgers and the distinction between
rhythm and melody in the guitar. In Little Rose an echo of the guitar of Bert Jansch is heard according to Bodig. Perhaps. Perhaps. He also mentions Townes Van Zandt. His presence (what nevertheless on the ultimate master student proportion indicates) is obvious. But already the songs of Van Zandt are a lot more uniform than those of Crowsons. Therefore, this is a real beautiful debut. In fact with regard to form and contents, there is nothing to compare it to. Although this may musically serve they of a slightly other language, but also the weaver of the songs is himself missing as well as he places and names along the way. And now nevertheless we have a concern for these places; a surplus of things we will never hear and we find ourselves left with the job of finding them ourselves. The reward here is to anyone that takes the time to listen.
(Wim Boluijt)
Patrick Crowson "Finito La Comedia" (Independent, 2009)
Crowson has something going on here that separates him from the pack
Dark American folk, a voice hidden deep in the shadows, and mostly just a guitar for accompaniment. There are flecks of, if you will, the tradition, moments when you're inches from an early Dylan recording, never more so than on Missouri, but more often you're a lot further back, way down a side road somewhere rural enough to still be far beyond electricity, where someone is singing inside a wooden shack with broken glass in the windows. More like a mood than an album, and the mood is distinctly bleak.
For all that, it's not a hard listen. You want to strain your failing ears to pick up whatever Crowson is mumbling at the moment. It seems like it might be important, or if not then at the least of interest. The songs flow like a stream of consciousness, although that's a blues tinged folk consciousness, and on their elliptical trajectories almost become clear amongst the clouds of obscurity.
Ragged bar drunks redeem themselves from judgement by buying drinks for all. Mexico becomes worthy of blessing for being so poor - if it wasn't the girl's grandfather wouldn't have pushed North. True Preachers offer something better than what's gone before without even the confidence of being sure they are right.
Handful of Rain opens with a mournful Neil Young mouth harp break, then promises that you can get by, not forever maybe but for quite a while, on alcohol. And if alcohol lets you down then maybe the angels will hold you up. Maybe best not to bank on it though.
It's a crowded market for singer-songwriters, but Patrick Crowson has something going on here that separates him from the pack. Musically sparse, an elemental voice dragged up out of a dirty ditch, and somehow mixed in with the bleak despair there really is hope even if it's not of better things. Midnight music, whatever time midnight is for you.
Date review added: Wednesday, December 23, 2009
Reviewer: Jonathan Aird
Reviewers Rating:
Related web link: Patrick Crowson MySpace
PATRICK CROWSON – FINITO LA COMEDIA | ||||||||
Luisteren naar de songs van de uit Brooklyn stammende zanger Patrick Crowson kan je amper enkele seconden volhouden zonder al gauw bij de bedenking uit te komen dat zijn stem en sound wel heel nauw aansluiten bij het werk van Bob Dylan. Diezelfde rasperige, nasale stem - begeleid door een akoestische gitaar - zingt zijn zelf gecomponeerde folksongs zeker op een uitstekende wijze maar die vergelijking met Dylan zal misschien toch wel een obstakel voor hem blijven in de verdere ontwikkeling van zijn muzikale loopbaan. Buiten die akoestische gitaarklanken moet je bovendien enige overige instrumentatie intensief blijven zoeken op deze zeer minimalistisch georkestreerde plaat. Op Patrick Crowson’s titelloze debuutplaat die we eind 2006 voor u besproken hebben was het al niet anders. ‘Grande Tristesse’ en een emotionele warboel van jewelste sieren nu ook zijn nieuwste plaat “Finito La Comedia”. Voor de aandachtige, geconcentreerde luisteraar zijn er meer dan voldoende songs die op de gemoedsrust kunnen wegen. Soms cynische, maar altijd donkere songteksten volgen elkaar in snelvaart op en zorgen er voor dat je geen seconde de tijd krijgt om wat positivisme bij te tanken. Duister à la Duyster. Deze tweede studioplaat werd ingeblikt met de muzikale ondersteuning van Crowson’s vriend Josh Allen, die ook de productie voor zijn rekening nam. Zijn poëtische liedjesteksten komen bij elke song opvallend op het voorplan en de muziek dient voornamelijk voor wat subtiele klankbijstand. Een meerwaardezoeker zal dan ook gemakkelijk de hoogstaande kwaliteit kunnen ontdekken van songs als “For Old Horse” of van “Handful Of Rain” dat naar onze smaak het beste nummer op deze cd is. Ook titeltrack “Finito La Comedia” en “Hardin” klinken heerlijk oprecht en emotioneel. Het afsluitende liefdesliedje “Mine Forever” is de spreekwoordelijke kers op de taart van deze tweede cd, een nieuwe stap voorwaarts in de muzikale carrière van een getalenteerde singer-songwriter uit de donkere buurten van New York. (valsam) | ||||||||
| ||||||||
week 11/23 to 11/29 : Corin Raymond (There will always be a small time)
week 11/30 to 12/6 : Zoe Muth and The Lost High Rollers(Zoe Muth and The Lost High Rollers)
week 12/7 to 12/13 : Or, The Whale(Or, The Whale)
week 12/14 to 12/20 : Anny Celsi(Tangle-free world)
week 12/21 to 12/27 : Dave Rawlings(A friend of a friend)
2010
week 1/4 to 1/10 : Tom Ovans(Get on board)
week 1/11 to 1/17 : I See Hawks In LA(Shoulda been gold)
week 1/18 to 1/24 : The Coal Porters (Durango)
week 1/25 to 1/31 : Jana Keeley(Trouble)
week 2/1 to 2/7 : Tokyo Rosenthal(Ghost)
week 2/8 to 2/14 : Christopher Lockett(Christopher Lockett)
week 2/15 to 2/21 : Rich McCulley(Startin' all over again)
week 2/22 to 2/28 : Second Wing Bandits(A gift of love)
week 3/1 to 3/7 : Little Country Giants(Fist of foam and fury)
week 3/8 to 3/14 : Whispering Pines(Family Tree)
week 3/15 to 3/21 : Merrick Section(Merrick Section)
week 3/22 to 3/28 : Brian Molnar & The Naked Hearts(Miss You)
week 3/29 to 4/4 : Overmountainmen(Glorious Day)
week 4/5 to 4/11 : Patrick Crowson(Finito La Comedia)
week 4/12 to 4/18 : Jess Klein(Bound To Love)
Emotionele kortsluiting
Het debuut van Patrick Crowson kreeg enkele jaren geleden terecht lovende recensies. Ook de opvolger klinkt bijzonder. Het word je niet gemakkelijk maakt, de liedjes zijn niet opgebouwd volgens het gebruikelijke patroon, een refrein ontbreekt, het is eigenlijk een opeenstapeling van woorden die over je heen kruipen in een tergend trage ritmiek. Maar het werkt wel die sobere aanpak, naast de akoestische gitaar en harmonica horen we klagelijke achtergrondzang en af en toe het orgel van producer Josh Allen (The Meanwhiles). De verhalen stralen een identieke mistroostigheid uit als het harde overleven in de verloederde stadwijken. In het geval van Crowson is dat zijn recente thuishaven Brooklyn maar het is helaas een universeel gevoel dat Crowson oproept en op helaas zowat elke grootstad van toepassing is. Er is geen tekstboekje bijgevoegd en dat maakt de donkere poëtische songs nog mysterieuzer. Met zulk repertoire betreed je onvermijdelijk een muzikaal territorium waarin grootmeesters als Townes Van Zandt heersen. Crowson steekt het niet onder stoelen of banken dat die betreurde songsmid samen met Kris Kristofferson en uiteraard Dylan tot zijn belangrijkste inspiratoren behoren. Patrick Crowson creëert toch een beduidend somberdere visie dan zijn illustere voorgangers. Enig terughoudendheid is wel geboden als je dit schijfje integraal wil beluisteren. Er is nergens een nooduitgang die een uitweg biedt, ver weg van dit uitzichtloze emotionele tranendal dat niettemin toch weer een niet ongevaarlijke aantrekkingskracht uitoefent.
Cis Van Looy (3½)
Label: Eigen Beheer
Nr.: Zonder Nummer
Distr.: www.cdbaby.com
Promotion: www.hemifran.com
Meer info: www.patrickcrowson.com
dinsdag 15 december 2009Patrick Crowson - Finito La Comedia![]() Patrick Crowson komt uit Brooklyn. Als we de geschiedenisboekjes openslaan, leren we dat dit stadsdeel is opgericht door Nederlanders, die zich daar namens de West-Indische Compagnie vestigden. De naam Breuckelen werd verbasterd tot Brooklyn, dat nu met zijn vervallen en verloederde wijken vergelijkbaar is met Harlem en de Bronx. De treurigheid en zwartgalligheid hoor je overduidelijk terug in de liedjes van Crowson. Zijn debuut-cd uit 2006 kreeg veel positieve recensies van de Nederlandse en Belgische schrijvende pers. Finito La Comedia is zijn tweede cd. Patrick heeft die met hulp van bevriende muzikanten Josh en Todd Allen uit zijn band The Meanwhiles opgenomen. Beide heren ondersteunen Patricks sombere melodieën op akoestische gitaar, traporgel en af en toe ook vocaal. ![]() Crowson heeft een melancholische en gevoelige stem. De aanpak van de nummers is uiterst traag en indringend. Liedjes met poëtische teksten zonder een refrein, maar met een herhaling van woorden. Crowsons composities hebben raakvlakken met zijn voorbeelden Bob Dylan en Townes Van Zandt. Donkere wolken pakken zich samen in het titelnummer waarin de overeenkomst met Will Oldham en James Yorkston opvalt. Crowson schreeuwt om hulp in het weemoedige I Pray For You. Deze sfeerbeelden voeren je mee naar de armoede in de sloppenwijken van Brooklyn. De donkere en sobere lo-fi productie van Josh Allen drukt zeker een stempel op deze plaat. Patrick en Josh creëren een onheilspellende en aangrijpende sfeer. Je moet wel sterk in je schoenen staan om dit juweeltje te verteren. Zeg niet dat ik je gewaarschuwd heb! |
Category: Music |